Experimenteren met fotobeoordelen

Naast de uitbreidende (yeah!) bibliotheek met fotoboeken vol portfolio’s heb ik de laatste tijd ook een aantal boeken gekocht die inhoudelijk over fotografie en fotobeoordelen gaan. Uiteraard ‘Over foto’s gesproken‘ van Simon Ophof & Hans Brongers en ‘The Nature of Photographs‘ van Stephen Shore. Maar ook het inspirerende ‘The Photographer’s Playbook‘, een uitgave met 307 opdrachten en ideeën.

the-photographers-playbook

In dit boek staat één opdracht die me al wat langer bezighoudt. Zeker nu het op Social Media steeds meer draait om het scoren van likes en de opmerkingen het niveau van ‘Wow’, ‘Brilliant’ en ‘Stunning’ niet ontstijgen. Daar is het toch zeker niet om te doen? De opdracht in het boek heet ‘No answers allowed’ en is bedacht door Judy Natal, een Professor of Photography op Columbia College in Chicago. Eens per semester geeft ze haar studenten de opdracht foto’s te bekijken en enkel vragen over deze foto’s op te schrijven. Geen feedback of kritieken, enkel vragen. Naast het feit dat je een foto dan echt goed moet beoordelen, is het ook voor anderen nuttig en leerzaam om de vragen die anderen bij het zien van de beelden hebben, te lezen.

Nou, dat moet toch ook wel online op te zetten zijn, zo dacht ik. En jawel hoor, dat kan. Ik heb bij wijze van experiment een nieuw Instagram accountje aangemaakt waarop ik foto’s plaats die mij opvallen, of die door anderen worden aangedragen, waarop enkel vragen mogen worden gesteld bij de opmerkingen. Het lijkt me leuk om hier eens een tijdje mee aan de slag te gaan om te zien of het ook zo werkt.

no_answers_allowed-Instagram
Dus als het je leuk lijkt om mee te doen (tuurlijk wel, joh!), zoek dan via de Instagram-app naar @no_answers_allowed of bekijk Instagram via je browser: https://www.instagram.com/no_answers_allowed/

Ik zie je daar!

==================================================================

Update 28/07/2016
Experiment mislukt

Na 8 dagen trek ik de conclusie dat dit experiment is mislukt. Er zijn 8 foto’s geplaatst, 14 personen volgden het account, gemiddeld werden er 8 likes gegeven (was niet de bedoeling) en werd er in totaal maar liefs 1 vraag gesteld (dat was wel de bedoeling, maar dan graag in grotere getale…).

Dus ofwel het concept was te moeilijk, of het publiek van Instagram is niet genegen om – naast het plaatsen van likes en ‘wows’ – dieper over fotografie na te denken. Wellicht is dan de fotoclub een beter platform… Wie weet ga ik het daar nog wel eens herhalen.

 

Deel dit bericht:

Het kerkhof van onafgemaakte fotoprojecten

Vanmorgen heb ik een nieuw slachtoffer naar het kerkhof van onafgemaakte fotoprojecten gebracht. We zullen hem herinneren als een fijn, goed doordacht project met veel potentie, die nooit de belofte is nagekomen.

Zo dacht ik er vanmorgen over voordat ik naar de Masterclass Storytelling reed. Door drukte van zowel mijn onderwerp (mijn oudste zoon) als mezelf was ik even niet toegekomen aan het verder werken aan dit project. Een bijkomend inspiratiedipje hielp ook niet echt mee. Alles bij elkaar voldoende om dit poject ten grave te brengen. Zoals wel meer projecten vroegtijdig gesneuveld zijn de afgelopen periode. Is het een gebrek aan interesse in het project? Of het vastlopen na een enthousiast, voortvarend begin? De hoeveelheid nieuwe ideeën die allemaal strijden om de aandacht? Weet jij het, weet ik het!

Maar toen kwam de bijeenkomst van de Masterclass Storytelling om de hoek kijken. En wat een dag was dat! Hoewel ik nog steeds geen idee had hoe verder te gaan met mijn project, raakte ik wel geïnspireerd door het werk van de overige deelnemers en het commentaar van Rosa, onze Master.

In september is er een terugkomdag, een extra ingelaste dag. Volop tijd om verder te werken aan mijn uitwerking van het thema ‘Young’. Ik heb er weer zin in.

To be continued!

Deel dit bericht:

Waarom je je foto’s aan veel mensen moet laten zien

Foto’s maak je in eerste instantie voor jezelf. Als jij tevreden bent, is het goed. Laatst hoorde ik op de Masterclass Storytelling door Rosa Verhoeve een andere quote: Een foto maak je niet voor in een laatje. Dat is ook helemaal waar. Beiden zijn waar, de een niet meer of minder dan de ander.

Het is wel de vraag wat je met de foto’s wilt doen. Maak je hem echt helemaal voor jezelf en bewaar je hem op je computer, of ga je hem afdrukken en ergens ophangen? Zodra je de foto in de openbaarheid brengt, gaan de beschouwers er een mening over vormen die ze wellicht ook met je delen. En daar kun je alleen maar van leren. Kritiek op jouw foto’s is minder fijn dan lotuitingen, maar is wel veel nuttiger. Daar kun je van leren. Het is dan ook verstandig om je foto’s aan zoveel mogelijk mensen te laten zien en hun commentaren op te zuigen als een spons.

Enkele weken geleden liet ik bij een bijeenkomst van Fotocollectief Visie+ de foto’s zien die ik gemaakt hebt voor Storytelling met thema ‘Het gevoel van 17‘. Ik had toen ook een paar foto’s meegenomen die ik van mijn jongste zoon gemaakt had als profopnamen. Na wat commentaar en geschuif werd opeens een foto van hem en één van mij naast elkaar gelegd. Net alsof je een beeldverhaal in 2 foto’s laat zien van hoe het was en hoe het nu is. Grappig, want hoewel ik die foto’s al weken geleden afgedrukt had, had ik ze zelf nog niet zo naast elkaar gelegd en het verband gezien.

Zo zie je maar weer dat je foto’s meer gaan doen als je er meer mensen naar laat kijken!

 

Toen en Nu - [c] Marcel Borgstijn

Deel dit bericht:

Het gevoel van 17

Verbeeld het gevoel van 17. Dat was de opdracht die we voor de Masterclass Storytelling  meekregen. Gelukkig een opdracht die je breed kunt interpreteren, want het geeft je veel vrijheid om in te vullen. En een mooie gelegenheid om weer eens terug te denken naar hoe het ook alweer voelde toen je 17 was.

Ik ben er de laatste tijd achter gekomen dat ik het liefst persoonlijk fotografeer. Zo hadden mijn laatste projecten vrijwel allemaal betrekking op mezelf. Hoezo narcistisch? Nou, dat valt wel mee, want mijn project van vorig jaar toonde me nu niet echt op mijn voordeligst. Maar ik heb er wel erg veel plezier aan beleefd. Zo ook mijn langlopende project ‘Wat overblijft’ waar ik jeugdherinneringen vastleg die nu enkel nog herinneringen zijn omdat de fysieke plaats en/of functie is verdwenen.

Het spreekt dan ook bijna vanzelf dat ik voor het gevoel van 17 terug grijp naar mijn eigen gevoel van toen ik 17 was.

Ik was 17 in het jaar 1988. Een jaar dat direct associaties oplevert met het gewonnen EK in Duitsland. En terecht. Voor de rest staan de jaren 80 in zijn algemeenheid bekend om de economische crisis, slechte modebeeld in de straat en slechte muziekkeuze.  Die laatste twee komen nog regelmatig terug op de vooral bij 40+ populaire 80-er jaren feesten.  

Persoonlijk was het jaar 1988 ook wel heftig. Rond mijn 17e wist ik uiteraard alles beter dan mijn ouders en leraren. Ik had meer aandacht voor muziek, meisjes en voetbal dan school. Meiden vonden het ook cooler als je in een bandje speelde of in een selectie-elftal voetbalde. Laat ik nu toch mijn hele jeugd in selectie-elftallen gespeeld hebben…

Muziek was ook een grote passie, hoewel ik nooit een instrument heb bespeeld. Ergens wilde ik het wel, maar op de een of andere manier is het er nooit van gekomen. Ik groeide dus op in een tijd waarin de muziekstroming op zijn zachtst gezegd dubieus was. Pop en disco hield ik me verre van. Ik was meer het alternatieve, rock-type. Gitaren moeten scheuren. Naast Iron Maiden en Metallica was ik groot fan van U2. En niet enkel de muziek, maar ook het beeld van de band dat Anton Corbijn neerzette. Mijn hele kamer hing vol met posters en foto’s, gemaakt door Corbijn. Ik ben toen voor het leven fotografisch getekend.

Ik heb dan ook gekozen om mezelf voor het gevoel van 17 als rockster te portretteren. Uiteraard met een poging de stijl van Corbijn te hanteren. Ziehier Marcel, de beste gitarist die de wereld nooit gekend heeft.

Het-gevoel-van-17_1 - [c] Marcel Borgstijn

 

Het-gevoel-van-17_2 - [c] Marcel Borgstijn

 

Het-gevoel-van-17_3 - [c] Marcel Borgstijn

 

 

 

Deel dit bericht:

BMK ballotage 2016

Ik was vandaag bij de openbare bespreking van de BMK ballotage 2016. Mijn eerste keer en ik moet zeggen dat dit naar meer smaakt. Naast het feit dat het in de filmzaal van het SKVR is, in hetzelfde pand als het Nederlands Fotomuseum waardoor ik uiteraard even de tentoonstellingen van dit moment heb meegepakt, was het ook leuk een aantal bekenden te zien en te spreken.

En uiteraard het nodige mooie werk gezien. Er waren dit jaar 58 inzendingen, waarvan er 39 naar de préselectie doorgingen. Deze zijn in de ochtend door een van de vijf juryleden, samen met de fotograaf besproken, waarna de jury zich boog over welke series goed genoeg waren om de fotograaf te bekronen tot (kandidaat) BMK. Er waren dit jaar maar liefst 5 nieuwe BMK’ers en een flink aantal kandidaten. Ik geloof 9. Een medelid van Visie+, Jan Donders, werd verdiend BMK met zijn prachtige serie van het ROC.

Die 39 series werden dan ook allemaal op de beamer getoond en door één of meerdere juryleden van commentaar voorzien. Leuk te zien dat Rose Verhoeve, mijn docent in de masterclass Storytelling, een van de juryleden was. Buiten het feit dat hier natuurlijk erg mooie series getoond werden van 12 foto’s, de top van amateurfotografie in Nederland, was met name het commentaar van de professionele jury erg leerzaam. Eén of twee afwijkende foto’s kan er al voor zorgen dat een serie niet genomineerd werd. Of een teveel aan vergelijkbare foto’s die de serie niet vooruit helpen. Het luistert erg nauw.

Inzenden voor de BMK ballotage staat op mijn wensenlijstje. Dat je een uitgebalanceerde serie van maar liefst 12 foto’s moet overleggen wist ik al, evenals het hoge niveau van de inzendingen. Ik zal dan ook flink aan de bak moeten wil ik iets kunnen maken waar ik achter sta om in te zenden. Dat werd me vandaag wel duidelijk. Maar een doel hebben is toch een prima manier om ergens naartoe te werken?

Gerelateerde artikelen:
Selecteren blijft een lastige zaak
Jury’s zijn ook maar mensen

 

Deel dit bericht:

Blendscapes

Blendscapes, een verzonnen naam voor een samenvoegsel van landscapes en cityscapes. Het creëeren van een nieuw landschap. Gewoon omdat het kan. En omdat het leuk is om te doen. Deze foto had ik al heel lang voor ogen, maar nog geen juiste beelden gevonden die ik met elkaar kon combineren. Het gaat helemaal nergens over, maar hier word ik wel blij van, net als het werken met ICM (Intentional Camera Movement) waardoor je nieuwe abstracte landschappen creëert, zoals in enkele mentoraten geleden al deed met Natuur in beweging. Beide vormen ga ik binnenkort weer eens lekker oppakken.

Blendscape I - [c] Marcel Borgstijn

Deel dit bericht:

5 tips bij het maken van een fotoserie

Als je gaat werken aan een fotoserie zijn er natuurlijk talloze tips en adviezen. Sterker nog, er zijn genoeg boeken over geschreven. Ik schreef al eerder dat ik een mindmap zou maken met veel keuzemomenten die je moet of kunt maken [Selecteren blijft een lastige zaak]. Die zal ik nog wel delen, maar is nog lang niet compleet. Hieronder heb ik in ieder geval een paar tips benoemd uit eigen ervaring bij het maken van mijn recente serieprojecten.

1. Pak een onderwerp dat je interesseert, anders werkt het niet

De eerste en belangrijkste keuze als je aan een serie gaat werken is het onderwerp. Dat hoeft natuurlijk nog niet tot in de puntjes uitgedacht zijn, maar geeft je wel een richting om op te gaan. Hierbij is het ook van belang dat je iets kiest dat ofwel heel dicht bij je staat, zodat je er direct mee aan de slag kan, of een onderwerp waar je wat meer moeite voor moet doen om de verdieping te vinden. Zorg wel dat het een onderwerp is dat je interesse heeft (ook al weet je er op dit moment nog weinig vanaf). Verdieping zoeken bij een onderwerp waar je helemaal niks mee hebt is een lastige opgave. En langer aan een dergelijk project werken is zonde, want je haalt er waarschijnlijk minder plezier uit en daarmee ook niet het gewenste eindresultaat.

2. Maak de serie allereerst voor jezelf. Bewondering van derden is niet het doel

Voor wie fotografeer je? En waarom? De meesten, zoniet allen, zullen zeggen dat ze het voor zichzelf doen, omdat ze het leuk vinden of iets in die richting. Je fotografeert voor jezelf. Je haalt er plezier uit. Je wilt iets moois vastleggen of een verhaal vertellen. Als jij tevreden bent over het eindresultaat is het goed. Daar doe je het voor! Als er dan ook anderen zijn die het ook kunnen waarderen en er blij van worden, dan is dat mooi meegenomen. Fotograferen met het doel een jury te imponeren en een wedstrijd te winnen is op zich geen probleem. Risico is echter wel dat je minder plezier aan het hele proces beleeft doordat je met een bepaalde gedachte aan het werk bent. En als een jury, fotoclubleden of je vrienden dan niet enthousiast worden van je foto’s is het helemaal zuur. Hoe ga jij dan over je serie en al het werk denken?

3. Breek de regels maar zorg wel dat je ze kent

Basiskennis van de ‘regels’ van de fotografie is een handige bagage, maar deze moet je ook naast je neer kunnen leggen. Dat een compositie met de ‘Regel van derden’ of de ‘Fibonacci-spiraal’ een lekker beeld geeft, of dat er driehoeken in het beeld te zien moeten zijn, helpen je enorm in het bepalen van een goede compositie. Maar deze regels zijn niet heilig. Sterker nog. Waarom zou je een prominent element niet recht in het midden plaatsen? Omdat de regels nu eenmaal zeggen dat dat minder fraai is? Says who? En moet het formaat van je foto altijd corresponderen aan de formaten die de camerafabrikanten hebben bepaald? 3:2 of 5:4 of 1:1? Als jij je foto in het formaat 7:2 wilt hebben, doe dat dan ook lekker! Het volgen van de regels maakt dat er weinig verrassing overblijft doordat iedereen op dezelfde manier de compositie opbouwt. Juist een afwijking van de standaard zorgt voor een opvallende foto. En dat is weer interessant om langer naar te kijken.

4. Kill your darlings

Pijnlijk. Je mooiste foto past niet in de serie. En nu? Jammer dan. Die zal er echt uit moeten. Je maakt namelijk een serie en dan telt het totaal. Als die ene topfoto niet past binnen het geheel van je wilt tonen of het verhaal niet goed genoeg ondersteunt, kan zo’n topper je hele serie onderuit halen. Maar niet getreurt, want een enkele topfoto kun je natuurlijk wel groot aan de muur hangen. Toch?

5. Laat je serie aan veel mensen zien

Deze tip is een beetje in contrast met de tweede tip. Ervan uitgaande dat je de serie voor jezelf hebt gemaakt, maar deze ook wilt gebruiken bij een wedstrijd of als inzending voor een expositie, dan is een beetje feedback wel fijn. Wat de één mooi vind wordt niet per definitie ook door anderen gewaardeerd. En dan is het handig als je van verschillende mensen commentaar op je werk hebt ontvangen. Iemand die al jaren met fotografie bezig is, heeft een heel ander referentiekader met beeld dan iemand die dit nooit doet. Beiden zullen een mening hebben die jou kunnen helpen bij de uiteindelijke keuze voor je serie. Welke mening of advies je ook op zal volgen (of niet) is aan jou. Je neemt alles mee en bepaalt ‘in the end’ zelf wat de voor jou perfecte serie is.

Stopt het bij deze 5 tips? Nee, de lijst met tips is vele malen langer, als je zou willen. Dit zijn in mijn ogen de belangrijkste, of in ieder geval de tips die je voor ogen moet houden bij het maken van een serie. Benieuwd of jullie dit met me eens zijn, of dat ik nog belangrijke tips heb gemist die hier absoluut niet mogen ontbreken.

 

Zien wat ik voor series ik recent heb gemaakt? Bekijk ze onder het kopje Projecten

Deel dit bericht:

De mooiste online fotomagazines

Er zijn ongelooflijk veel magazines en (legale) ebooks op internet te vinden. Zowel als een online magazine weergegeven als een download. Ik schreef al eerder over het briljante ISSUU, waar je magazines kunt nalezen en bewaren op een ‘stack’. Maar er zijn ook sites waar ze een online magazine maken en deze ter download aanbieden. Gratis of betaald. Het Kroatische Blur (www.blur-magazine.com) is zo’n site. Een non-profit project opgezet door enkele fotografen en kunstliefhebbers.

Voorheen, in de periode 2009 – 2012, waren de magazines gewoon te downloaden. Deze heb ik destijds opgeslagen en zo af en toe blader ik ze nog eens door op zoek naar inspiratie. Tegenwoordig werken ze via ‘Name your price’ waarbij ze een symbolische 1 dollar hebben ingevuld. Geef wat het je waard is. Deze magazines zal ik niet delen. Wil je ze lezen, dan zul je ze aan moeten schaffen! En geloof me, ze zijn het waard.

De oude, gratis verspreide magazines kan ik wel delen, als lekkermakertje. Bekijk hier de oude magazines van BLUR in mijn Google Drive map.

Ik hoor graag jullie reacties op deze magazines.

 

 

Deel dit bericht:

Protest tegen geënsceneerde perfectie

protest-tegen-geensceneerde-perfectie - [c] Marcel Borgstijn

Protest tegen geënsceneerde perfectie. Dat is wat ik met deze foto wilde verbeelden. De hele wereld post zich gek met foto’s op social media van alle uitstapjes die ze doen. Alle keren dat ze met vrienden uit eten zijn. Elke glimlach van hun kind. Kijk mijn geweldige, perfecte leven! Maar is dit wel zo? Wat zit er achter het zorgvuldig opgetrokken gordijn?

Waar komt die drang vandaan om alles maar te willen delen met zo’n beetje iedereen. Waarom zetten we onze kinderen in om te laten zien hoe goed we het hebben, hoe leuk we zijn? Je begrijpt, ik ben een beetje klaar met die onbeheersbare drang om te delen, hoewel ik hier zelf (gelukkig in beperkte mate) medeschuldig aan ben.

Laten we wat zorgvuldiger zijn met wat we posten. Ik hoef echt niet iedere borrel, ieder bord sushi en elk kunstje van jou of je kinderen te zien. Vandaar dit stille protest. En ja, inderdaad met een foto die ik deel via social media 😉

Deel dit bericht: