Steenovenlaangebied

Het Steenovenlaangebied in Culemborg, met de spoorbrug over de Lek. Eén van mijn favoriete plekken om vergankelijkheid en troosteloosheid vast te leggen. Hier een kleine impressie van wat er vandaag te zien was. Binnenkort nog maar eens terug want dit gebied leent zich enorm voor een mooie serie.

Steenovenlaan 1 - [c] Marcel Borgstijn
Steenovenlaan 2 - [c] Marcel Borgstijn
Steenovenlaan 3 - [c] Marcel Borgstijn
Steenovenlaan 4 - [c] Marcel Borgstijn
Steenovenlaan 5 - [c] Marcel Borgstijn
Steenovenlaan 6 - [c] Marcel Borgstijn
Steenovenlaan 7 - [c] Marcel Borgstijn

Deel dit bericht:

5 tips bij het maken van een fotoserie

Als je gaat werken aan een fotoserie zijn er natuurlijk talloze tips en adviezen. Sterker nog, er zijn genoeg boeken over geschreven. Ik schreef al eerder dat ik een mindmap zou maken met veel keuzemomenten die je moet of kunt maken [Selecteren blijft een lastige zaak]. Die zal ik nog wel delen, maar is nog lang niet compleet. Hieronder heb ik in ieder geval een paar tips benoemd uit eigen ervaring bij het maken van mijn recente serieprojecten.

1. Pak een onderwerp dat je interesseert, anders werkt het niet

De eerste en belangrijkste keuze als je aan een serie gaat werken is het onderwerp. Dat hoeft natuurlijk nog niet tot in de puntjes uitgedacht zijn, maar geeft je wel een richting om op te gaan. Hierbij is het ook van belang dat je iets kiest dat ofwel heel dicht bij je staat, zodat je er direct mee aan de slag kan, of een onderwerp waar je wat meer moeite voor moet doen om de verdieping te vinden. Zorg wel dat het een onderwerp is dat je interesse heeft (ook al weet je er op dit moment nog weinig vanaf). Verdieping zoeken bij een onderwerp waar je helemaal niks mee hebt is een lastige opgave. En langer aan een dergelijk project werken is zonde, want je haalt er waarschijnlijk minder plezier uit en daarmee ook niet het gewenste eindresultaat.

2. Maak de serie allereerst voor jezelf. Bewondering van derden is niet het doel

Voor wie fotografeer je? En waarom? De meesten, zoniet allen, zullen zeggen dat ze het voor zichzelf doen, omdat ze het leuk vinden of iets in die richting. Je fotografeert voor jezelf. Je haalt er plezier uit. Je wilt iets moois vastleggen of een verhaal vertellen. Als jij tevreden bent over het eindresultaat is het goed. Daar doe je het voor! Als er dan ook anderen zijn die het ook kunnen waarderen en er blij van worden, dan is dat mooi meegenomen. Fotograferen met het doel een jury te imponeren en een wedstrijd te winnen is op zich geen probleem. Risico is echter wel dat je minder plezier aan het hele proces beleeft doordat je met een bepaalde gedachte aan het werk bent. En als een jury, fotoclubleden of je vrienden dan niet enthousiast worden van je foto’s is het helemaal zuur. Hoe ga jij dan over je serie en al het werk denken?

3. Breek de regels maar zorg wel dat je ze kent

Basiskennis van de ‘regels’ van de fotografie is een handige bagage, maar deze moet je ook naast je neer kunnen leggen. Dat een compositie met de ‘Regel van derden’ of de ‘Fibonacci-spiraal’ een lekker beeld geeft, of dat er driehoeken in het beeld te zien moeten zijn, helpen je enorm in het bepalen van een goede compositie. Maar deze regels zijn niet heilig. Sterker nog. Waarom zou je een prominent element niet recht in het midden plaatsen? Omdat de regels nu eenmaal zeggen dat dat minder fraai is? Says who? En moet het formaat van je foto altijd corresponderen aan de formaten die de camerafabrikanten hebben bepaald? 3:2 of 5:4 of 1:1? Als jij je foto in het formaat 7:2 wilt hebben, doe dat dan ook lekker! Het volgen van de regels maakt dat er weinig verrassing overblijft doordat iedereen op dezelfde manier de compositie opbouwt. Juist een afwijking van de standaard zorgt voor een opvallende foto. En dat is weer interessant om langer naar te kijken.

4. Kill your darlings

Pijnlijk. Je mooiste foto past niet in de serie. En nu? Jammer dan. Die zal er echt uit moeten. Je maakt namelijk een serie en dan telt het totaal. Als die ene topfoto niet past binnen het geheel van je wilt tonen of het verhaal niet goed genoeg ondersteunt, kan zo’n topper je hele serie onderuit halen. Maar niet getreurt, want een enkele topfoto kun je natuurlijk wel groot aan de muur hangen. Toch?

5. Laat je serie aan veel mensen zien

Deze tip is een beetje in contrast met de tweede tip. Ervan uitgaande dat je de serie voor jezelf hebt gemaakt, maar deze ook wilt gebruiken bij een wedstrijd of als inzending voor een expositie, dan is een beetje feedback wel fijn. Wat de één mooi vind wordt niet per definitie ook door anderen gewaardeerd. En dan is het handig als je van verschillende mensen commentaar op je werk hebt ontvangen. Iemand die al jaren met fotografie bezig is, heeft een heel ander referentiekader met beeld dan iemand die dit nooit doet. Beiden zullen een mening hebben die jou kunnen helpen bij de uiteindelijke keuze voor je serie. Welke mening of advies je ook op zal volgen (of niet) is aan jou. Je neemt alles mee en bepaalt ‘in the end’ zelf wat de voor jou perfecte serie is.

Stopt het bij deze 5 tips? Nee, de lijst met tips is vele malen langer, als je zou willen. Dit zijn in mijn ogen de belangrijkste, of in ieder geval de tips die je voor ogen moet houden bij het maken van een serie. Benieuwd of jullie dit met me eens zijn, of dat ik nog belangrijke tips heb gemist die hier absoluut niet mogen ontbreken.

 

Zien wat ik voor series ik recent heb gemaakt? Bekijk ze onder het kopje Projecten

Deel dit bericht:

De mooiste online fotomagazines

Er zijn ongelooflijk veel magazines en (legale) ebooks op internet te vinden. Zowel als een online magazine weergegeven als een download. Ik schreef al eerder over het briljante ISSUU, waar je magazines kunt nalezen en bewaren op een ‘stack’. Maar er zijn ook sites waar ze een online magazine maken en deze ter download aanbieden. Gratis of betaald. Het Kroatische Blur (www.blur-magazine.com) is zo’n site. Een non-profit project opgezet door enkele fotografen en kunstliefhebbers.

Voorheen, in de periode 2009 – 2012, waren de magazines gewoon te downloaden. Deze heb ik destijds opgeslagen en zo af en toe blader ik ze nog eens door op zoek naar inspiratie. Tegenwoordig werken ze via ‘Name your price’ waarbij ze een symbolische 1 dollar hebben ingevuld. Geef wat het je waard is. Deze magazines zal ik niet delen. Wil je ze lezen, dan zul je ze aan moeten schaffen! En geloof me, ze zijn het waard.

De oude, gratis verspreide magazines kan ik wel delen, als lekkermakertje. Bekijk hier de oude magazines van BLUR in mijn Google Drive map.

Ik hoor graag jullie reacties op deze magazines.

 

 

Deel dit bericht:

Protest tegen geënsceneerde perfectie

protest-tegen-geensceneerde-perfectie - [c] Marcel Borgstijn

Protest tegen geënsceneerde perfectie. Dat is wat ik met deze foto wilde verbeelden. De hele wereld post zich gek met foto’s op social media van alle uitstapjes die ze doen. Alle keren dat ze met vrienden uit eten zijn. Elke glimlach van hun kind. Kijk mijn geweldige, perfecte leven! Maar is dit wel zo? Wat zit er achter het zorgvuldig opgetrokken gordijn?

Waar komt die drang vandaan om alles maar te willen delen met zo’n beetje iedereen. Waarom zetten we onze kinderen in om te laten zien hoe goed we het hebben, hoe leuk we zijn? Je begrijpt, ik ben een beetje klaar met die onbeheersbare drang om te delen, hoewel ik hier zelf (gelukkig in beperkte mate) medeschuldig aan ben.

Laten we wat zorgvuldiger zijn met wat we posten. Ik hoef echt niet iedere borrel, ieder bord sushi en elk kunstje van jou of je kinderen te zien. Vandaar dit stille protest. En ja, inderdaad met een foto die ik deel via social media 😉

Deel dit bericht:

Tijd voor een nieuw fotoproject

Een nieuw jaar, een nieuwe start voor een mooi fotoproject. Na vorig jaar het project FotoNaFoto te hebben gedaan met Ton Valkenburg, werd het weer tijd voor een nieuw gezamenlijk project. En wat is een mooiere datum om te beginnen dan 1 januari. Zeker als je weet wat ons project dit jaar wordt. Een soort van 365 dagen project met een twist. ABC52. Iedere twee weken foto’s maken van een onderwerp met een beginletter uit het alfabet, beginnend bij de A. Na twee weken kiezen we beiden de mooiste foto en gaan we door naar de volgende letter. Zo ben je een jaar bezig om alle 26 letters van het alfabet langs te gaan.

abc52

De foto’s plaatsen we beiden op Instagram (@projectabc52)  en de mooiste foto’s van iedere letter komen ook op Facebook (ABC52). Beide kun je volgen als je het leuk vind om te zien waar we mee gaan komen. Klik vooral op die volgknop en discussieer mee over onze foto’s.

Deel dit bericht:

Over foto’s gesproken

Kerst is weer achter de rug. Niet teveel gegeten, niet teveel gedronken. Geen gourmet, wel gezellig met familie een uitgebreide kerstlunch gehouden. Viel ook nog in een week waarin ik vrij had, dus bijna helemaal goed. Grootste minpunt dit jaar was de ontsteking in mijn linkerarm, waardoor ik gedwongen was alles met rechts te doen. Da’s vrij lastig soep eten. Wat dan weer wel heel handig was; het cadeautje dat onder de kerstboom lag. Een quick grip voor mijn camera, waarmee je hem min of meer vastmaakt aan je rechterhand. Regeren is vooruitzien!

Ook ben ik verwend met nog wat andere cadeautjes, waaronder… Taadaa! Een tweetal fotoboeken. Het BMK Lustrumboek waar ik bij het snelle doorbladeren al erg door geïnspireerd raakte. Mooie foto’s van twee van mijn mentoren en een aantal BMK-ers waarmee ik afgelopen jaar de masterclass Storytelling volgde. Daar ga ik veel plezier aan beleven. En ook nog het boek ‘Over foto’s gesproken’ van o.a. Simon Ophof, het jurylid dat mijn serie ‘Wat overblijft met de eerste plaats in de districtswedstrijd 5 met samenhang bekroonde (2014). Nou, als je een boek schrijft over fotobespreken moet je er wel kijk op hebben, toch? Wink wink.

BMK Lustrumboek & Over foto's gesproken

 

Gelukkig volgende week nog een paar daagjes vrij. Ik ga me dan ook volledig onderdompelen in mijn nieuwe boeken en die inspiratiestroom weer op gang laten komen. Ik ben er effe niet!

 

 

Deel dit bericht:

De eeuwige strijd

…En dan moet je verder. Onderstaande foto heb ik tijdens de 3e bijeenkomst van het mentoraat meegenomen. Als verbeelding van de eeuwige strijd tussen mens en natuur om een plek te claimen. Uiteindelijk wint de natuur het altijd, hoe hard we ook proberen de weegschaal de andere kant op te laten gaan. Dit is één van de verschillende vormen die ik heb gekozen om die strijd te verbeelden.

 

n320 - [c] Marcel Borgstijn

 

Nu moet ik dus verder. En niet op een manier dat het een kunstje wordt, maar wel met samenhang. Een serie van vijf foto’s met samenhang is het doel van dit mentoraat. Hier zit ik erg mee te worstelen, zoals ik ook in mijn eerdere post Bestaat er ook een photographer’s block? al aangaf. Ik heb gelukkig nog even tot de 4e bijeenkomst. Onder druk ontstaan vaak de mooiste dingen, dus geen paniek zullen we maar zeggen. Nu ik vakantie heb, is er wat meer tijd om overdag op pad te gaan in plaats van enkel de weekenden.

 

 

Deel dit bericht:

Selecteren blijft een lastige zaak

Selecteren. Het blijft een lastige zaak. Om te bepalen wat de beste selectie is als inzending voor een fotowedstrijd, kun je verschillende manieren van selecteren gebruiken. Wij hebben met CFC Lek en Licht de afgelopen jaren verschillende manieren uitgeprobeerd.

Enkele jaren geleden werkten we met post-its. Ieder lid mocht één foto inleveren en kreeg drie post-its. Die plakte je op de drie beste foto’s in jouw ogen. Maar ja, jouw ogen of de ogen van anderen? Het bleek namelijk dat foto’s waar al een aantal post-its op geplakt waren al snel nóg meer post-its kregen. Waren dit echt de beste foto’s of was het een veilige keuze voor hen die niet goed durfden aan te geven wat in hun ogen de beste foto was?

Na een jurering die enkele leden van onze club bij een fotoclub in Sliedrecht hebben gedaan, is er een systeem bedacht waarbij alle leden een lijst kregen met een drietal kolommen. Iedere foto moest worden beoordeeld op basis van drie onderdelen. Beeldelementen, Technische kwaliteit en Originaliteit. Dat dwingt je om – ook als een foto je niet aanspreekt – een gefundeerde puntentoekenning te geven. Voor ieder onderdeel zijn maximaal 6 punten te geven. In totaal 18 punten dus.

Ook hebben we geëxperimenteerd met een jurering door een andere fotoclub, Fotoclub De Betuwe. Zij kunnen namelijk zonder bevooroordeeld te zijn de foto’s te selecteren. Zij hebben niet de kennis van wie de foto’s zijn, zoals wij onderling wel vaak zien van welke fotograaf de bewuste foto is. En komt er dan ook niet een voorkeur meespelen in de beoordeling? Met de serie die uit die selectie kwam werden ook geen potten gebroken. Over dan maar weer naar de eerder genoemde jurering op 3 onderdelen?

Ze zeggen dat als je de selectie door alle leden – beginnend en gevorderd – laat doen, je altijd met een middelmatige serie eindigt. Beginnende leden zullen eerder voor eenvoudige, makkelijk te lezen beelden gaan is de gedachtegang. Donderdag 17 december was de uitslag van de Bondsfotowedstrijd. De serie die wij ingestuurd hebben is tot stand gekomen door de jurering op de drie onderdelen van 6 punten elk toe te passen. We hebben in het speelveld van 18 clubs de gedeeld zesde plaats behaald. Niet slecht. Grappig ook om te zien dat mijn foto de minste punten kreeg van de 10. Deze foto – te zien in de blogpost Jury’s zijn ook maar mensen – behaalde eerder nog de derde plaats bij de Rivierenland Photo Challenge. Zo zie je maar weer eens; Jury’s zijn ook maar mensen!

Wel leuk nog om te melden… Een medelid van Fotocollectief Visie+ vertelde dat hij geen fan was van een selectie door alle leden. Zij hebben bij hun club een vijftal mensen die de selectie maakt. Hierbij kunnen ook meerdere beelden van één fotograaf bij zitten. Hierdoor krijg je een veel sterkere serie, volgens hem. De jury (Jan Kok en Diana Bokje) dacht hier blijkbaar anders over, want beloonde ze met de één na laatste plaats.

Jury’s. Het zijn net mensen.

 

Lees ook: Jury’s zijn ook maar mensen

Deel dit bericht:

Bestaat er ook een photographer’s block?

Iedereen weet dat auteurs kunnen lijden onder een writer’s block. Dan moet er toch ook zoiets als een photographer’s block zijn?

Maar hoe ziet dat er dan uit? Bij een writer’s block is de auteur inspiratieloos en zit hij of zij naar een leeg wit scherm te turen (of een leeg wit vel in de typemachine voor de ambachtelijken onder ons). Zit een fotograaf dan hulpeloos met zijn camera in zijn handen? Of beven zijn handen bij het vasthouden van een nog niet afgedrukt vel fotopapier? Zulke extreme gevallen lijken me niet vaak voor te komen. Mocht dat wel zo zijn, dan is stel ik voor dat je professionele hulp gaat zoeken. Maar dat je op momenten inspiratieloos kan zijn is wel duidelijk. Hier zit ik momenteel ook tegenaan te hikken.

Selectief inspiratieloos dan wel te verstaan. Gisteren nog een erg interessante presentatie op de fotoclubbijeenkomst gehoord van Kees M. over Francesca Woodman. Dit naar aanleiding van de expositie van haar werk in FOAM van 18 december t/m 9 maart 2016. Ik was mede door haar geïnspireerd bij het maken van mijn serie ‘Opgebrand‘. Ik ga dan ook zeker naar de expositie kijken. Maar directe inspiratie haal ik hier niet uit omdat ik nu niet bezig ben met een project waarbij ik dit kan gebruiken.

Voor enkele andere projecten die ik in mijn hoofd heb, heb ik nog voldoende ideeën om uit te werken. En begin januari is er de Bondsfotowedstrijd waarbij het thema binnen onze club vrij is. Ook daarvoor heb ik al een geweldig beeld in mijn hoofd. Nu enkel nog even een foto van maken. Makkie toch?  Tsja, ik heb nog wel wat uitdagingen voordat ik die foto kan maken. Maar als ik erin slaag het beeld in mijn hoofd vast te leggen, ben ik een tevreden mens. Er is niet zoveel voor nodig om tevreden te zijn.

Ik had het over selectief inspiratieloos. En dat komt doordat ik even vastgelopen ben bij mijn huidige mentoraat. Ik kreeg aardige commentaren op hetgeen ik al gemaakt hebt, maar hoe nu verder? Het is eenvoudig om door te gaan met soortgelijke beelden maken, maar dan wordt het zo gauw een trucje en dat wil ik voorkomen. Nouja, ik heb nog een paar weken tot de volgende bijeenkomst en werk vaak het beste als ik in tijdsnood kom. Ook bij mijn vorige serie kwam ik een paar keer vast te zitten, ben ik drie keer geswitched van onderwerp en kwam het uiteindelijk goed. No worries for now!

Blijkbaar kun je dus last hebben van een photographer’s block. Hoeft het niet te betekenen dat er helemaal geen inspiratie is, maar kun je op specifieke projecten eventjes vastzitten. En dat zal dan een selectief photographer’s block zijn.

Deel dit bericht:

Open liefdesverklaring aan korrel

Open liefdesverklaring aan korrel

Ik ben opgegroeid in de jaren 80. De tijd waarin muziek steeds vaker begeleid werd met beeld, zowel in foto als video. De opkomst van MTV. Bands werden opeens zichtbaar voor de massa. Voorheen zag je artiesten in magazines en luisterde je vooral veel op de radio. In de aanslag met je cassetebandje. Je vingers boven Rec en Play. Wachtend op het juiste moment. En toen werd beeld een veel bepalender element. Zonder de juiste beelden – en daarmee het juiste imago – redde je het als artiest niet. Videoclips, posters, merchandising. Allemaal noodzakelijk om het te maken.

Een goede art-director of fotograaf kon in een klap je imago neerzetten. Hoe jij je als band wilde profileren werd vormgegeven door mensen met verstand van beeld. Bands als U2 en Depeche Mode kozen voor Anton Corbijn en dat heeft ze geen windeieren gelegd. Wie herinnert zich niet de beelden van de Joshua Tree en andere iconische foto’s die Corbijn heeft geschoten. Als groot U2-fan had ik dan ook mijn hele kamer volhangen met posters en ansichtkaarten van de Ierse rockband. Dag en nacht was ik omgeven met de korrelige foto’s van Anton Corbijn. Het kan dan ook haast niet anders dat je dan aangestoken werd door beelden met veel korrel erin.

Korrel. In het Engels klinkt het veel beter: Grain. En een foto met veel korrel is een ‘grainy ímage’. En geef toe, dat maakt toch vaak een veel spannender beeld dan een foto waarbij iedere pixel scherp is. Er zit veel meer ‘leven’ in een foto, meer emotie. Corbijn kreeg deze korrel door analoge film te gebruiken. Tegenwoordig kun je met je digitale camera bijna geen korrel meer in je beeld krijgen. Ja ruis, als je de verkeerde instellingen gebruikt. Maar ruis is geen korrel. Gelukkig zijn er steeds meer presets in bijvoorbeeld Lightroom die de korrel van analoge films heel nauwkeurig kunnen simuleren. Ook een software plugin als NIK Silver Efex Pro heeft deze mogelijkheid. En zo kunnen wij de technisch perfecte foto’s uit onze spiegelreflex verfraaien met een mooie korrel. Als je ervan houdt natuurlijk. Maar wie doet dat niet? En kun je dat nog steeds zeggen als je onderstaande foto’s eens goed bekeken hebt?

U2 Joshua Tree - [c] Anton Corbijn

U2 Joshua Tree – [c] Anton Corbijn

U2 Death Valley - [c] Anton Corbijn

U2 Death Valley – [c] Anton Corbijn

U2 The Joshua Tree - [c] Anton Corbijn

U2 The Joshua Tree – [c] Anton Corbijn

U2 The Unforgettable Fire - [c] Anton Corbijn

U2 The Unforgettable Fire – [c] Anton Corbijn

 

Nog steeds niet overtuigt van de schoonheid van de korrel? Dan nodig ik je uit om eens bij mij thuis door mijn boeken van Anton Corbijn te bladeren. Prints zijn zoveel mooier dan wat je op je beeldscherm te zien krijgt.

Deel dit bericht: